Geschiedenis

In het begin van de negentiende eeuw vond de toenmalige rijksarchivaris een middeleeuws handschrift. Het is een losse bundel gedichten. Er komt belangstelling voor het handschrift, en dan met name voor het gedicht over het gilde van De Blauwe Schuit.

Enkele passage's zijn voor de geintresseerde lezer neergeschreven. Het begint als volgt:

Die Blaue Schuyte

Alle gezellen die in vrijheid leven
groeten wij en willen wij de raad geven
toe te treden tot de Blauwe Schuit
en tot het Schuitse gilde.
Ben je een burger of heb je blauw bloed,
het maakt ons niet uit wat je vader doet.
Wij zullen iedereen welkom heten,
wij doen niet aan discriminatie moet je weten.
Je moet echter wel leven zoals hier staat beschreven
zoals het bij ons hoort.
Luister nu naar mijn woord:

Hierna volgen enkele passages over de verschillende bevolkingsgroepen uit die tijd:

Laat ik beginnen over die adellijke heren,
waar je nog veel van kunt leren.
Zaken als drinken, je fortuin vergokken,
met allerlei cadeautjes vrouwen verlokken.

..

iedere gulden twee keer uitgeven,
dobbelen en zuipen, dat is pas leven.

Ook abten kunnen we gebruiken,
hen kun je al op afstand ruiken:
Zij ruiken naar bier en sterke drank
het is niet te harden, zo'n stank.

Met priesters is ook al niets mis,
zij brengen al hun geld naar de kermis.

En staan zij in de schuld bij de waard
dan gaan zij lustig op bedevaart.
In Rome doen zij niet anders dan hier,
daar zoeken zij ook hoeren en vertier

Verder willen wij kloosterlingen
die zovele geile liedjes zingen
die nachtenlang lallen met wijn
en vergeten dat er gelovigen zijn.

De burgers mogen we niet vergeten,
die zo goed van hun inkomsten eten,
en in plaats van verstandig investeren
alles in de kroeg verteren.

..

Dat is de mentaliteit die ik wilde
om toe te treden tot het gilde.

Ook de vrouwtjes zij van harte welkom
om toe te treden tot het Narrendom.
Lekkere vrouwen, maar niet te oud,
dat is iets waar een broeder van houdt.
Zij houden van spelletjes met de gezellen
van drinken en schuien moppen vertellen,
van zuipen en van 'liefdadigheid'
van dollen en van gekkigheid.

..

De vrouwen zijn de vracht van de schuit
we hebben er een voor iedere guit.

Om te besluiten met de voorwaarden voor het aantreden:
Is er iemand die weten wilde
of hij komen mocht in ons gilde,
dan hoeft hij alleen zijn leven te bekijken
en beslissen of ons leven hem wat zal lijken.
Als hij maar meer punten voor lolmaken scoort,
dan voor 'leven zoals het hoort'
als hij maar ongebonden is en vrij
dan mag hij wat ons betreft erbij.

Maar niet iedereen mag er zo maar in,

niet iedere vent is naar onze zin.
We houden niet van dieven of moordenaars,
van brandstichters of van tovenaars,
van hoeren die het doen voor geld:
wij houden niet van roof en geweld.

De moraal van dit verhaal: kleine zonden worden zo vaak bedreven, het zijn meer ondeugden. Het gilde der Blauwe Schuit staat open voor de beoefenaars van deze ondeugden, voor iedereen die niet helemaal aan de normen en waarden van de maatschappij voldoet. Ga je je weer gedragen zoals het hoort, omdat je rijk bent geworden of bent getrouwd, dan moet je het gilde weer uit, je bent namelijk niet prettig gestoord genoeg meer. Voor hoeren, brandstichters en ander gespuis is er geen redding, zij moeten zelfs niet bij de dronkelappen van het Gilde van De Blauwe Schuit!